2019 – Mohamed Aldaibis

Ik ben Mohamed Aldaibis, en ik ben 18 jaar in Nederland.

Ik ben geboren in Irak en heb daar tot 2002 gewoond.

Ik heb daar 2 oorlogen meegemaakt.

De oorlog tegen Iran en de Golfoorlog tegen Koeweit.

Ik heb altijd in Bagdad gewoond, en groeide daar heel gewoon en gelukkig op tot ik 11 jaar was.

Toen begon de oorlog. De eerste jaren raakte die mij niet; de oorlog werd voornamelijk aan de grenzen gevoerd.

Mijn oudere broers moesten toen in militaire dienst, en daarmee kwam het geweld en de angst ook heel dichtbij ons gezin en in onze harten. 

Iets slechts zeggen over Saddam Hoessein was levensgevaarlijk, en je wist nooit waar je woorden terecht kwamen.

Heel veel mensen uit onze grote familie verdwenen daardoor….We leefden onder een deken van angst en dreiging.  

Iedere Irakese familie heeft wel doden te betreuren.

In 2003 ben ik getrouwd met mijn jeugdvriendin. Dat was in Jordanië, vanwege de onveiligheid in Irak.

In Bagdad was ik niet veilig. Ik moest vluchten.

Mijn oudste broer was al eerder gevlucht naar Nederland, en ik wilde naar hem toe. Familie is bij ons erg belangrijk en hij heeft mij financieel geholpen.

Ik heb 2 maanden gelopen, door Syrië , Turkije en ben via de Bosporus naar Nederland gekomen, zonder papieren, samen met totaal onbekenden. In de ijzige winterkou.

Met behulp van mensen- smokkelaars ben ik uiteindelijk hier in een AZC gekomen.

Voor mijn zwangere vrouw was deze reis te zwaar. Noodgedwongen moest zij in Irak blijven.

We hadden een soort ‘’telefonisch huwelijk’’. Mijn dochter is in Bagdad geboren.

Ze was al 3 jaar oud toen ik haar voor het eerst zag. Mijn vrouw mocht toen naar Nederland komen.

Nog steeds ben ik diep dankbaar voor de manier waarop dit land, dat ik nu als mijn vaderland beschouw, mij heeft ontvangen.

Ik heb hier een zus en 2 broers wonen.

Mijn andere zus is vermoord in Irak. Mijn moeder is daar gestorven. Mijn vader overleed later in Nederland.

Zo hebben deze oorlogen niet alleen mijn land verscheurd, maar ook onze familie.

Ik ben in 2005 voor een week terug gegaan naar Irak. Er was geen oorlog, maar het was instabiel, niet veilig.

Ik heb afstand genomen van Irak en na die week kwam weer thuis in Nederland. Deze reis vormde het kantelpunt: Ik ben Nederlander geworden.

Nederland is goed voor ons geweest. Mijn vrouw kwam hier.

Wij hebben onze plek hier gevonden. Met mijn gezin, en in Nederland is onze zoon geboren.  

Ik heb hier de kans gekregen om een toekomst op te bouwen.

Ik heb een goedlopend transportbedrijf opgebouwd en als een echte Nederlander wil ik best klagen over wat ik aan belasting moet betalen, maar ik zie ook hoe goed dat geld besteed wordt; aan de inwoners.

Die hier veilig zijn, die de vrijheid hebben hun  mening uit te spreken.

Een land met een goede wegen, mooie natuur.

Met huizen en voorzieningen, met zorg voor alle inwoners.

Een land, dat goed is om in te leven. Waar mijn kinderen opgroeien in vrede.

 Daarom wil ik ook graag wat terugdoen.

Ik doe dat niet alleen door hard te werken en mijn bijdrage te leveren, maar ook als vrijwilliger in een AZC.

Ik weet hoe moeilijk de bewoners het hebben om in een wildvreemd land te komen.

Niet omdat ze daarvoor kozen, maar omdat ze gedwongen waren hun eigen land te verlaten.

Ik herken hun pijn, machteloosheid en verdriet.

De beelden van vele doden en gruwelijkheden staan op mijn netvlies gebrand.

Die zal ik nooit meer kwijtraken. Deze vluchtelingen zijn neven en nichten van me.

Je deelt een cultuur.

Ik geef de schuld van al die ellende aan de dictators op deze wereld.

Zij zijn er schuldig aan dat hun burgers lijden.

Niet door geweld van buitenaf, maar door het misbruik van hun  macht .

In Irak was dat Saddam Hoessein,

In deze tijd zijn er ook vele machtsmisbruikers die,  over heel de wereld, beslissen over het leven van hun burgers, over de oorlogen waarin mensen terecht komen.

Dictators vechten tegen elkaar.

Volken zitten daartussen klem.

Mensen willen vrede, veiligheid, welzijn.

Daarom is een rechtstaat, een democratie zo belangrijk.

Ik wil op deze dodenherdenking mijn verhaal hier doen en mijn dankbaarheid uitspreken.

Juist op deze avond van 4 mei waarop doden en slachtoffers van oorlogsgeweld worden herdacht en herinnerd.

Ook de avond waarop we moeten beseffen dat we moeten voorkomen dat onze kinderen al deze ellende ooit mee moeten maken.

Dat we de vrede moeten bewaren maar ook bewaken.  DANK U WEL.