2011-Floortje van Riet

Ik ben de jongste oorlogsveteraan van Zeist. Het is nu precies drie jaar geleden dat ik in Afghanistan zat.

Ik wil wat vertellen over mijn ervaring in het leger en in afghanistan.

Ik begon mijn diensttijd op Sinterklaasavond. Ik startte de algemene millitaire Ik Ik begon mijn diensttijd op Sinterklaasavond. Ik startte de algemene militaire pleiding samen met een grote groep jonge mensen die allemaal om verschillende redenen het leger ingingen. Ikzelf was er om het avontuur, de uitdaging en de kameraadschap. In de basisopleiding leerde ik het buddysysteem kennen; Tijdens elke oefening kreeg je een buddy aangewezen waarmee je samen moest werken en die je nooit uit het oog mocht verliezen. Waar je ook was, wat je ook deed, je was altijd samen. Je was nooit alleen.

Toen kwam ik in de geneeskundige opleiding. Ik leerde er primary trauma life Toen kwam ik in de geneeskundige opleiding. Ik leerde er primary trauma life support; hoe stabiliseer je een trauma gewonde.

Na de opleiding kwam ik bij de geneeskundige troepen terecht, waar ik Na de opleiding kwam ik bij de geneeskundige troepen terecht, waar ik ziekenauto chauffeur was en chauffeur van de gekoelde vrachtauto van de hulppost.

Tegen het einde van mijn kotrakt werd mijn hulppost uitgezonden naar Afghanistan.

Dit was waar ik al die tijd voor opgeleid was. Dit was waar al de oefeningen op Dit was waar ik al die tijd voor opgeleid was. Dit was waar al de oefeningen op gemaakt waren. Dit was waarom we in het leger zaten. Nu zou alles menens worden.

Ik had nog nooit gevlogen, dus mijn eerste vliegreis was een millitaire vlucht Ik had nog nooit gevlogen, dus mijn eerste vliegreis was een militaire vlucht naar afghanistan. Ik kreeg een speciale uitrusting en ruilde mijn groene tenue in voor een zandkleurige. Nadat ik met mijn ouders besproken had wat voor begrafenis ik zou willen, volgde het afscheid en een spannende reis.

Na een tussenstop stapten we over op een herkulesvliegtuig waar we met helm, oordoppen en scherfvest steeds dichter bij Afghanistan kwamen. Het landschap veranderde van groen naar sepia‑kleurig en ik had nog nooit zulke bergen gezien.

We werden afgezet op Kandahar airfield.

Daar kregen we de taak om op de trauma opvang en de verpleeg afdeling te werken, met vooral Canadezen en Britten.

We kregen alles binnen: burgers, politie, millitairen; afghaans en van isaf, maar  We kregen alles binnen: burgers, politie, militairen, Afghaans en van ISAF, maar ook gewonden van de taliban.

We kregen een meisje van 12 jaar binnen die op special forces geschoten had. We kregen een meisje van 12 jaar binnen die op special forces geschoten had. Ze had geen familie meer.

Ik kreeg haar af en toe onder mijn hoede, ik verzorgde haar wonden, bracht haar eten en kamde haar haren. Later is ze opgehaald door een oom.

Na een zelfinoordaanslag op een Afghaans feest kregen wij een masscasualty, Na een zelfmoordaanslag op een Afghaans feest kregen wij masscasuality, een massa oproep voor een grote groep gewonden. We werden opgepiept en wachtten op de gewonden. De spanning was hoog. De trauma bays, de behandeltafels stonden klaar om ze te ontvangen. De gewonde burgers werden het kamp op gereden. Er stonden veel vrijwillige millitairen van het kamp klaar om ze op brancards naar binnen te brengen.

Het was een grote georganiseerde samenwerking tussen de landen. Ik voelde me een met de rest. Op elke trauma bay stond een groep geneeskundigen van verschillende nationaliteiten. De slachtoffers werden geselecteerd op ernst van de verwondingen en verdeeld over de bays.

Ik sloot de apperatuur aan en begon het slachtoffer op onze tafel te verbinden, terwijl de Amerikaanse docter en de Canadese verpleegkundigen ook met hem bezig waren. De dokters en afghaanse tolks snelden tussen de tafels heen en weer om te helpen en te vertalen.

Na spoedeisende handelingen en reanimatie heeft de gewonde aan onze tafel het niet gehaald. Hij was nog niet weggebracht of de volgende lag op de tafel.

Er zijn zoveel slachtoffers gevallen, burgers en millitairen, van vele Er zijn zoveel slachtoffers gevallen, burgrs en militairen, van vele nationaliteiten. Door aanslagen, vuurgevechten, of er zelf voor gekozen te hebben om daar uit het leven te stappen.

Deze slachtoffers herdenk ik nu.

Ik vind het belangrijk om ieder jaar even stil te staan voor oorlogsslachtoffers, om met zijn allen de slachtoffers te herdenken. Ik vond het een eer om hier te mogen spreken.